We zoeken constant naar opwinding

Posted on : 16-10-2009 | By : marc | In : Algemeen, De Kreun

0

Zo luidt de kop bij het artikel dat vandaag in De Morgen verscheen over de nieuwe zaal van De Kreun. En gisteren prijkte er ook al een mooi stuk in De Standaard.

Muziekclub De Kreun (her)opent zijn deuren in nagelnieuw Kortrijks complex

‘Here we are now, entertain us’, schreeuwt een affiche van de vernieuwde Kreun ons in drukletters toe. Het mag duidelijk zijn: hoewel de legendarische club in Bissegem tot het verleden behoort, gaf de verhuis naar het centrum van Kortrijk een nieuwe impuls aan de muziekclub. Vanavond start het openingsweekend.

Door Gunter Van Assche

KORTRIJK l De organisatoren van De Kreun klinken zelfverzekerd, maar blijven mikken op kleinschaligheid: ‘Onze maximumcapaciteit blijft zeshonderd toeschouwers. En sfeerverlichting en een mobiele toog moeten mee zorgen voor intimiteit.’

Van buitenaf gezien kun je niet bijster onder de indruk raken van het nieuwe, industriële complex: een wit blok beton gaapt je koel aan in de stationsbuurt van Kortrijk. Maar schijn bedriegt. Achter die witte muren schuilt een state-of-the-art complex dat volledig op maat van concerten geconstrueerd werd, en voorzien is van een vernuftige geluidsisolatie, een modieuze foyer en een groot dakterras voor akoestische optredens. “Heel wat aandacht ging uit naar geluidsabsorptie en het wegwerken van galm,” vertelt Frank Hessens, woordvoerder van De Kreun en oudgediende van de Brusselse Ancienne Belgique. “We kunnen vandaag dan ook met het hand op het hart stellen dat dit een bijna geluidsdichte bunker is. Daarmee houden we misnoegde buurtbewoners te vriend, en het geeft ons de mogelijkheid om luid te gaan, en laat open te blijven. Dat zullen we trouwens onmiddellijk bewijzen tijdens ons openingsweekend: daar belichten we verschillende facetten van dance.”

Verlichting zorgt voor sfeer

Toch ligt de klemtoon evengoed op intimiteit. “De toeschouwers worden elke avond al bij de ingang verwelkomd door een lokale dj, en onze maximumcapaciteit houden we bewust op zeshonderd man – vierhonderd toeschouwers op de begane grond en tweehonderd vanaf het balkon. En als de zaal dan eens minder gevuld is, hebben we nog een mobiele toog die we naar wens kunnen manoeuvreren in de ruimte om dezelfde intimiteit te garanderen.”

Ook het oog mocht iets hebben: elke avond wordt een andere sfeer gecreëerd in de zaal, door LED-verlichting met onbeperkte kleurmogelijkheden. Kunstenaar Arne Quinze, wiens hoofdkwartier in de buurt ligt, hielp de organisatie dan weer belangeloos aan meubelen. “Om de drie maanden test hij nieuw meubeldesign bij ons. Hij voelde kennelijk affiniteit met De Kreun, misschien omdat we een permanente zoektocht ondernemen naar alles wat nieuw en opwindend is. Dat is uiteindelijk toch ook zijn filosofie. Ik ben overigens echt niet bang dat zijn meubelen een kort leven beschoren zijn bij ons: we krijgen een erg verantwoordelijk publiek van twintigers tot mensen van een jaar of veertig over de vloer. Niet eens bewust: jongeren vinden de weg gewoon veel moeilijker naar De Kreun. Nochtans richten we ons intensief op die doelgroep. Zo loopt een actie waarmee studenten voor amper vijf euro een concert van Absynthe Minded, Customs of Team William kunnen meepikken, en we gooien er zelfs nog wat drankjetons bovenop. Maar wellicht associëren ze een zaalconcert toch nog teveel met de gevreesde “cultuuravonden”. Tja.”

Actieradius verbreden

Wat misschien ook meetelt, is de moeilijke verbinding naar de Guldensporenstad. Om twintig voor elf sporen de laatste treinen naar Brussel en Antwerpen. “Dat is inderdaad alles behalve ideaal. Maar anderzijds is er wél een reusachtige parking naast het station, op een boogscheut van De Kreun. En eerlijk gezegd mikken we sowieso meer op Gent en Noord-Frankrijk. Niet alleen muzikaal, maar ook qua publiek zijn we erg gebrand op het verbreden van onze actieradius.”

Allen daarheen dus :-)

Write a comment