De mensen willen de muzikanten opnieuw aanraken in plaats van op een groot scherm te zien hoe een artiest vijfhonderd meter verder staat op te treden.

En zo zijn de clubs weer trendsetters. Nu ja, het kleinschalige is nooit echt weggeweest in de hoofden van muziekfans. Maar gelukkig zijn er trendwatchers om ons te wijzen op de waarde ervan.

Sofie Vanlommel − 29/11/11, 11u00

Een jeugdhuis dat optredens wil organiseren conform de geluidsnormen die minister van Leefmilieu Schauvliege (CD&V) oplegt, moeten gemiddeld 10.000 euro investeren. Dat is onmogelijk voor kleine organisaties die leven van karige subsidies en jonge vrijwilligers, zegt Barbara Poppe van de Vlaamse Jeugdraad.

• 

• Ofwel opereer je buiten de wet. Ofwel stop je met de muzikale werking

  Barbara Poppe (Vlaamse Jeugdraad)

Als het van Joke Schauvliege afhangt, mag een concert in een jeugdhuis tegen 2013 nog 100 decibel lawaai produceren. Volgens de decibeltabel staat dat gelijk aan het geluid van een zware vuilniswagen, naar vuurwerk kijken of een les houtbewerking bijwonen. Klinkt redelijk, maar het kost jeugdhuizen gemakkelijk 10.000 euro om een concert binnen die perken te houden. Dat blijkt uit een studie die Schauvliege zelf bestelde, maar die ze volgens de jeugdhuizen stilletjes naast zich neerlegt.

“Een drumstel isoleren, het luidste instrument, en geluidswerende bekleding voor muren of het plafond kost 3.000 à 5.000 euro”, zegt Barbara Poppe van de Vlaamse Jeugdraad, geruggensteund door de jeugdhuizen en kleine concertzalen in Vlaanderen. “Om dat geld verstandig te investeren is een akoestisch advies van een expert nodig, vrijwilligers in jeugd- en muziekcentra zijn geen technici. Dat kost nog eens 5.000 tot 7.000 euro. En Schauvliege heeft duidelijk gesteld dat de Vlaamse overheid geen middelen voorziet.”

Kunnen jeugdhuizen het geld niet elders halen?
Poppe: “De meeste jeugdhuizen zijn afhankelijk van enkele duizenden euro’s subsidie van de lokale overheid, en van jonge vrijwilligers. We weten allemaal dat de gemeentebesturen krap bij kas zitten. Het geld is voor 2012 trouwens al verdeeld, en dan volgen de gemeenteraadsverkiezingen. Schauvliege wil de normen tegen 2013 laten gelden. Het is niet evident om tegen die tijd aan voldoende middelen te geraken.”

Wat zijn de gevolgen van die maatregel?
“Ofwel opereer je buiten de wet. Ofwel stop je met de muzikale werking. Jeugdhuizen zijn veranderd in plaatsen waar jongeren steeds meer hun ding kunnen doen, achter een draaitafel als dj of op een podium met een band. Met die geluidsnormen valt het podium voor beginnend muziektalent weg. Het zijn vooral lokale en regionale jonge bands die in het commerciële circuit nog niet aan de bak geraken die in jeugdhuizen optreden.”

Weegt dat op tegen blijvende gehoorschade?
“Op lokaal niveau is er enorm veel goodwill: steeds meer jeugdhuizen delen gratis oordopjes uit. We zijn voorstander van een gehoorschadebeleid, maar niet als van bovenop een wet wordt opgelegd die de kleine concerten begraaft. We vragen ons ook af wat de impact van een klein concert is vergeleken met de blootstelling op festivals, die dagenlang doorgaan. Daarom vragen we om nu samen te werken: bied ondersteuning, leid de concertorganisatoren op om meettoestellen te hanteren en voorzie hen van het juiste materiaal om decibels te meten.”

Beste vriend Chokri,
Dierbare medewerkers van Pukkelpop,

Het valt ons zwaar de pen in de hand te nemen. De hele muzieksector is fel aangedaan. De zoektocht naar woorden is moeizaam. Iedereen heeft zijn verhaal. Iedereen zoekt soelaas. Iedereen zoekt troost. Al valt dat alles uiteraard in het niets met jullie directe betrokkenheid als organisatoren, met het leed van de slachtoffers, hun familieleden en naaste vrienden.

Jullie hebben – godzijdank – al veel steunbetuigingen mogen ontvangen. Ook vanuit de hele muzieksector. Hopelijk hebben jullie deze als daadwerkelijke vorm van steun mogen ervaren. Misschien zijn deze vele steunbetuigingen tijdens het dagenlange moment van verslagenheid van jullie afgegleden. Net daarom willen vanuit de sector opnieuw even een krachtig signaal bundelen. En dat precies één week na de dramatische gebeurtenissen. Want – dat moeten we jullie niet uitleggen – in de media is nieuws snel ‘oud nieuws’, terwijl de wonden er nog wel zijn.

Noem dit een positief signaal of eerder: een hartelijk suggestief schrijven. Wij hebben de afgelopen week – soms zelfs amper enkele uren na de gebeurtenissen – veel negatief georiënteerde en bijzonder suggestieve vragen gehoord van journalisten. De meeste hiervan zijn inmiddels met een uppercut beland bij het klein gevaarlijk afval.

Twee vragen bleven ons echter nazinderen in het hoofd: “Kan Pukkelpop volgend jaar wel doorgaan in Hasselt?”  Alsook: “Kan Pukkelpop nog wel doorgaan onder Chokri Mahasinne?” Dat heet: suggestieve vragen. Vragen met een ondertoon die als antwoord ‘neen’ of ‘het zou toch niet kunnen dat’ impliceren. Mogen wij jullie alvast enige suggestieve antwoorden influisteren die – als de tijd daar volledig rijp voor is – mogelijk jullie conclusies mee kunnen vormen?

Kan Pukkelpop nog in Hasselt plaats vinden?

Wat had de journalist die deze vraag stelde dan als antwoord verwacht? “Uiteraard niet! Want in deze grote wereld kan het enkel stormen in Hasselt en dus moeten we Pukkelpop verhuizen.”? Aan de organisatie is ons antwoord in koor: “Uiteraard wel!” Pukkelpop is onlosmakelijk verbonden met deze stad. Zoals Steve Stevaert. Zoals Het Nationaal Jenevermuseum. Of zoals de zevenjaarlijkse Virga Jesse Feesten. Pukkelpop is niet enkel de muzikale trots van Hasselt. Maar ook van Limburg, Vlaanderen, België en vér daarbuiten. En met een burgemeester als Hilde Claes die het festival in moeilijke tijden met hart en ziel verdedigde, zou je zot moeten zijn om je vertrouwde heimat te verlaten. Met een burgermoeder die cultuur en het festival zo koestert, ben je in Hasselt in zéér goede handen.

Kan een Pukkelpop nog plaatsvinden met Chokri Mahasinne aan het roer?

Mogen we de vraag meteen omdraaien? Kunnen we ons een Pukkelpop inbeelden zonder Chokri? Ooit wel, zo gaat dat in het leven. Maar nu én zeker nu vooral niet. Temeer omdat je niets te verwijten valt en bij uitbreiding het vertrouwen in de organisatie van het festival ongeschonden bleef. Temeer omdat gewelddadige brute natuurkrachten geen geweldig sterke mensen mogen klein krijgen. Chokri, jij bent de bezieler. Jij bent de man die dit muzikale hoogtepunt in het festivalseizoen leidt. Jij betrekt de lokale jeugdwerking. Jij weet ‘alternatieve muziek’ waardig te maken én het naar de mainstream te positioneren. Goede muziek – hoe dwars ook – moet wél het liefst door zoveel mogelijk mensen gedeeld worden. En Pukkelpop is daar het uitgelezen platform voor.

Chokri, jij weet de juiste mensen aan te trekken om het programmatorische luik mee vorm te geven, het uitdagend én prikkelend te maken. De hele Pukkelpopploeg – we hebben het geluk er een pak van te kennen – werkt hard, gedreven, professioneel en met de juiste ingesteldheid aan het festival.

Chokri, jij bent de man met de gulle lach. Een warme persoonlijkheid die geen slappe hand geeft bij een begroeting maar een stevige schouderklop. Een zeldzaamheid vandaag.

Wij roepen in koor: laat één klimatologische catastrofe niet al het positieve wegspoelen waar Pukkelpop voor staat. Zowel in het verleden, heden als in de toekomst. Het belang van Pukkelpop voor de Belgische muzieksector valt in één woord samen te vatten: onmisbaar.

Neem je even onze suggestieve antwoorden in overweging? Dat zouden wij – een brede selectie van mensen uit de hele muzieksector – bijzonder hard appreciëren.

Van harte en weet ook dat wij nog steeds intens meeleven.

Chris Prouvé, Kurt Overbergh en Jasper Wentzel (initiatiefnemers van dit open schrijven) namens de hele muzieksector (op korte tijd onderschreven door een honderdtal organisatoren, boekingsagenten, radiomakers, muziekjournalisten, platenlabels, muziekdistributeurs, publishers,…)

Wie deze brief mee wil ondertekenen kan een mail sturen naarsteunpukkelpop@abconcerts.be

Petrol, een alternatieve club die een breed podium biedt voor zowel internationale als lokale bands en dj’s, heeft nu een jaarlijkse zomersluiting. Eind augustus zwaait de undergroundclub haar deuren opnieuw open. Maar de vraag is voor hoeveel seizoenen dat nog kan, aangezien de stad Petroleum Zuid als de uitgelezen locatie ziet voor het voetbalstadion en het ecologisch bedrijventerrein Blue Gate. Het voetbalstadion zou daarbij het terrein van Petrol overlappen.

“Het gebied van Petroleum Zuid is gigantisch, daar nemen wij maar een klein hoekje van in.” aldus De Liser, “Als het voetbalstadion 100 meter opschuift, kan het prima naast Petrol staan. We vullen een bepaalde nood in in Antwerpen en hebben meer supporters dan de twee grootste voetbalclubs in deze stad samen. Een slimme politicus, doet met die wetenschap zijn voordeel bij de nakende gemeenteraadsverkiezingen.”

De stad lijkt alvast een toekomstige verhuis van de muziekclub voor te bereiden. De Scheld’Apen, de alternatieve buren van Petrol, mogen dan nog wel eventjes hun huidige locatie behouden, in 2013 verhuizen ze naar Fort 8 in Hoboken en de stadsmagazijnen aan de Ankerrui. “Ook voor Petrol staan wij open voor suggesties.” zegt schepen Philip Heylen, “Wij beseffen wel dat de club een meerwaarde biedt voor de stad, maar een verhuis is onafwendbaar.”

Zo kreeg De Liser al de suggestie om de club in het Centraal Station aan de kant van het Kievitplein te installeren: “Geen goed idee.” vindt hij. “Het centraal-station heeft geen evidente ligging en er is weinig parkeerplaats. Nu zitten we op 2 minuten fietsen van het Zuid, met ruime parking. Midden in een woonbuurt zouden we snel klachten van geluidsoverlast krijgen, zeker gezien de recente sluitingen van een aantal muziekcafés in Antwerpen-stad.” Ook de NMBS was niet voor het idee gewonnen.

Over de komst van dat voetbalstadion bestaat nog altijd onzekerheid, zolang er hierover geen akkoord gevormd wordt tussen Beerschot en Antwerp. Burgemeester Janssens is zeker van zijn stuk: “Vanaf het moment dat er een akkoord is, wordt er een concrete planning afgesproken, maar dat het stadion er komt, daar twijfelt het college niet aan.”

Bron: Het Laatste Nieuws – 14 juli 2011

Woensdag stelde minister Schauvliege aan de betrokken sectoren haar voorstel tot reglementering met betrekking tot het beperken van de gehoorschade voor het publiek op concerten en festivals, in cafés, discotheken en op fuiven voor. De sectoren namen eerder al deel aan een rondetafelconferentie en gaven aan voorstander te zijn van een weloverwogen, duidelijke, uitvoerbare en controleerbare wetgeving. De sector drong ook aan op een regelgeving op Europees niveau.

Minister Schauvliege presenteerde gisteren een voorstel voor dat enkel en alleen voor het Vlaamse gewest zal gelden, en meteen de strengste regelgeving van alle Europese landen zou worden.  Geen enkel land legt bijvoorbeeld  in de praktijk een dB(C) norm als maximumnorm op.

Het voorstel dat nu op tafel ligt maakt het voor de hele livesector zeer moeilijk om nog op een haalbare manier liveconcerten te organiseren. Voor cafés, kleine muziekclubs, recepties,  jeugdhuizen,… wordt het sowieso onmogelijk om nog langer concerten te laten doorgaan. In deze ruimtes produceren de instrumenten zelfs zonder enige versterking op een aantal publieksplaatsen (bvb vlakbij de drummer) al meer decibels dan de toegelaten 100 dB(A) die de minister wil opleggen.

De minister pakt de gehoorschade aan vanuit haar beleidsdomein Leefmilieu. Het is echter kras dat ze zichzelf hiermee, in haar rol van minister van Cultuur, een serieuze hak zet. Het rijke concertaanbod in cafés, jeugdhuizen, muziekclubs,…  waar ze als cultuurminister niet een beetje trots op mag zijn, maakt ze als leefmilieuminister onmogelijk .

De vooropgestelde norm van 100 dB(A) is vooral onhaalbaar omdat het wetsvoorstel voorziet dat de meting van deze limiet op elke voor het publiek toegankelijke plaats gemeten mag worden. Concreet betekent dit metingen net voor een box toegelaten zijn want daar staat uiteraard ook publiek.  Als de sector (en de meeste wetgevingen in de andere Europese landen) het over een maximum norm hebben, is dit zowat altijd de waarde gemeten aan de mengtafel (de plaats waar de geluidsmix gemaakt wordt) en die meestal in het midden van de zaal op twee derde afstand van het podium staat opgesteld. Het spreekt voor zich dat het geluid op die plaats stiller is dan net voor de boxen.

Voor al wie muziekevenementen wil organiseren die elektronische versterking behoeven – dat wil zeggen in grote zalen, discotheken en muziekfestivals maar dus ook in cafés en kleine zalen – legt het wetsvoorstel stevige en vooral dure flankerende maatregelen op. Al deze organisatoren dienen o.a. op eigen kosten de geluidsniveaus van alle concerten en fuiven te meten en te loggen via een computersysteem dat permanent meet, weergeeft én opslaat wat er gebeurt. Daarnaast wordt de zwarte piet voor het controleren van deze data en het uitvoeren van controlemetingen doorgespeeld naar de lokale overheden die hiervoor extra personeel zullen moeten aanwerven en opleiden, en daarbovenop ook nog eens zullen moeten investeren in dure meetapparatuur. Daarnaast dienen de organisatoren van live-concerten ook nog eens gratis oordopjes ter beschikking te stellen van het publiek. Aan welke norm deze oordopjes moeten voldoen is niet verder bepaald. Omdat een muziekorganisator niet ook nog eens een specialist kan zijn in gehoorapparatuur en aanverwanten, riskeert het publiek in het slechtste geval waardeloze oordopjes te krijgen, die een vals gevoel van bescherming zal geven. De organisator kan ook niet anders dan de kostprijs van dit gratis oordopje in de prijs van de toegangstickets te verrekenen.

De muziekorganisaties zijn wel degelijk bekommerd om de gezondheid van het publiek, van de muzikanten en van de eigen werknemers. Daarom is er zelfs een grote bereidheid om, indien dat nodig zou blijken, ook na te gaan of ook in andere muzieksegmenten – en dus niet enkel bij elektronisch versterkte muziek – bepaalde beschermende maatregelen nuttig en nodig zijn.

Maar dit wetsvoorstel ziet niemand van de betrokkenen zitten: niet de organisatoren van de muziekfestivals, niet de artiesten en hun managers die in Vlaanderen concerteren in kleine en grote zalen en op festivals, niet de Vlaamse Jeugdraad en Formaat en al helemaal niet de de organisatoren in het Vlaamse clubcircuit.

De minister stelde recentelijk dat ze samen met de sectoren wilde werken aan een goede wet. Maar na de input die de de sector tijdens de rondetafelconferentie aan de minister en haar administratie gaf, komt de minister nu te snel met een wetsvoorstel. Wij zijn er van overtuigd dat er een consensus bereikt kan worden die én de gehoorschade beperkt en toch het rijke Vlaamse concertleven niet beknot. Dit vraagt echter van beide kanten een dialoog en verdieping van dit wetsvoorstel. Wij blijven bereid om mee te werken aan een weloverwogen,  duidelijke, uitvoerbare en controleerbare wetgeving. En wij  hopen van de minister hetzelfde.

Getekend:

Ancienne Belgique:                                                         http://www.abconcerts.be/nl

BIMA – Belgian Independent Music Association:                http://www.bima.be

Clubcircuit:                                                                  http://www.clubcircuit.be

Het Depot Leuven:                                                           http://www.hetdepot.be

Fuifpunt.be:                                                                 http://www.fuifpunt.be

FMiV – Federatie van de Muziekfestivals in Vlaandere:            http://www.fmiv.be

Formaat – Federayie van Jeugdhuizen:                           http://www.formaat.be

GALM – Genootschap Auteurs Lichte Muziek:                        http://www.galm.be

MmaF – Music Managers Federation:                              http://www.mmaf-belgium.be

Muziekodroom:                                                                        http://www.muziekodroom.be

oKo – Overleg Kunstenorganisaties:                         http://www.overlegkunsten.org

Poppunt:                                                                      http://www.poppunt.be

Vlaamse Jeugdraad:                                                      http://www.vlaamsejeugdraad.be

Charlie Poel publiceerde in 1976 zijn allereerste rockinterview in Humo, en was van 2003 tot eind vorige maand de baas van Humo’s muziekpagina’s, de TTT. Hij was de voorbije vier edities ook voorzitter van de Rock Rally-jury. Hij is nu met pensioen en schrijft aan zijn boek Honderd Jaar Lawijt.

l Een krant kopte onlangs: ‘Recordzomer voor festivals’. Hoerastemming op de vooravond van Leffingeleuren, het allerlaatste zomerfestival? Niet dus, als u het Charlie Poel vraagt, die en route Humo’s Rock Rally een eresaluut brengt.

Charlie Poel neemt afscheid van de actieve rockjournalistiek en brengt een eresaluut

Het is (bijna) weer voorbij, die mooie zomer… Ja, beste lezer, geen cliché is in De Gedachte(n) van ondergetekende veilig. Maar ik bedoel dus niet de meteorologische variant van het seizoen, maar wel degelijk de festiválzomer, noblesse oblige. Die trouwens niet eindigt met Pukkelpop, zoals kranten en weekbladen ons elk jaar opnieuw willen doen geloven, maar met het onvolprezen Leffingeleuren op 17, 18 en 19 september. Allen daarheen, maar dit geheel terzijde.

Een krant kopte het breed op de voorpagina: ‘Recordzomer voor Festivals!’, en staafde die stelling met de bezoekersaantallen van de 18 grootste festivals (minus dus Leffingeleuren). Tien festivals deden het beter dan het jaar voordien, drie festivals draaiden status quo en vijf kwamen er deze zomer bekaaider af. Maar all in all blijken er in 2010 dus 68.000 bezoekers meer te zijn geweest dan in 2009. Hoera!

Hoera? Is er wel een reden om blij of trots of hoopvol te zijn? Niet dus. Want laat ik ‘het geval Schueremans’ als voorbeeld nemen, om de naam van één persoon op de schoonmoeder van alle festivals te plakken (Rock Werchter). Zijn nevenfestivals doen het jaar na jaar slechter, in die mate zelfs dat men zich kan afvragen of Werchter Boutique en TW Classic nog wel een reden van bestaan hebben, behalve de ontvangst van VIP’s en de benutting van materiaal. En ook met het kroonjuweel Rock Werchter zelf gaat het niet goed, me dunkt. Financieel zal het plaatje nog wel kloppen u hoeft Schueremans bij uw volgende fietstocht door Keerbergen heus nog geen homp brood toe te werpen maar ik zal wel niet de enige zijn, zeker, die het aanbod dit jaar het zwakste ooit vond? Gewoon slécht? Die afkalving van de kwaliteit is trouwens al een tijdje aan de gang. Bovendien bedingen de groepen steeds hogere koopsommen, terwijl Schueremans letterlijk aan de grenzen van zijn weideland zit (uitverkocht is uitverkocht), met nauwelijks twee podia niet kan ‘diversifiëren’ én hij moet ondernemen in een landsdeel Vlaanderen dat bepaald krenterig is als het op ticketprijzen aankomt.

En het zal er niet beter op worden. Ook niet voor de andere festivals trouwens. Want het is bekend: artiesten moeten hun boterham superdik kunnen beleggen met wat ze aan hun optredens overhouden en niet langer met wat ze aan de verkoop van hun platen verdienen. Dat laatste is namelijk niets meer. Nougatbollen. De gages zullen dus nog feller de pan uitswingen (Rammstein meer dan één miljoen euro voor een optreden op Pinkpop, iemand?) en bovendien doemt daar aan gindse westelijke einder nog een andere, grote boeman op: Amerika! Waar ze de smaak van de zomerfestivals stilaan ook te pakken krijgen. Dat betekent niet alleen meer concurrentie, maar weldra ook een logistieke zorg minder voor de talloze groepen uit de VS en Canada die nog in Europa moeten overzomeren, maar die binnen afzienbare tijd dus dichter bij huis zullen kunnen kamperen. Hun keuze zal gauw gemaakt zijn. En wij zullen het met tweede keus moeten doen. Of met ZZ Top.

Hulp van Humo’s Rock Rally

Zal het in de toekomst dan alleen nog maar kommer en kwel zijn voor de festivalorganisatoren en -gangers? Ten tweede male: niet dus. Want wie snelt daar kwansuis achteloos ter hulp? ‘t Is Humo! Correctie: ‘t is Humo’s Rock Rally! Dat ze bij NV Humo/De Vijver/  Woestijnvis/Sanoma (!) maar nooit de stekker uit dat concours trekken, in deze penibele mediatijden kan men van niets nog zeker zijn. Leer ons de mediatycoons kennen. Of neen, dat laatste toch maar liever niet, we hebben nu eindelijk rust gevonden. Maar we dwalen af, Humo’s Rock Rally en de festivals dus. We zouden de organisatoren van festivals die drijven op talent dat het voorbije decennium door Humo’s Rock Rally werd opgespit, niet te vreten willen geven.

Dus past hier bij mijn afscheid aan de actieve rockjournalistiek een woord van dank aan de grote visionair Marc Didden die in een ver verleden het evenement in samenwerking met de Beursschouwburg opzette en aan de harde kern van mijn collega-juryleden van de afgelopen zeven jaar en vier edities: Katia Vlerick, Jurgen Beckers en Geert Op de Beeck. Hoe zij de affiche van menig zomerfestival onbaatzuchtig hebben helpen samenstellen! Mocht ik festivalpromotor zijn, ik zou wel weten wie ik in een praalwagen door mijn dorp liet rondrijden.

De vraag die mij op mijn allerlaatste Pukkelpop het vaakst gesteld werd (na ‘Nog een pintje?’), was: ‘Ga je Humo niet missen?’. U kent het antwoord al, voor de derde keer: niet dus! De Rock Rally-ambiance op en achter het podium daarentegen… Was trouwens School Is Cool, de jongste Rock Rally-triomfator, niet een van de hoogtepunten van de afgelopen jubileum-Pukkelpop? Welaan dan!